Οι Βαλκανικοί πόλεμοι (1912-1913) - Άσκηση συμπλήρωσης κενών

Η Ελλάδα από το κίνημα στο Γουδί(1909) έως το τέλος των Βαλκανικών πολέμων(1913): Οι Βαλκανικοί πόλεμοι(1912-1913)

Οι βαλκανικοί πόλεμοι (1912-1913)

Άσκηση συμπλήρωσης κενών

Συμπληρώστε τα κενά με τη σωστή λέξη ή χρονολογία

Λίγο μετά από την επικράτηση των έγινε φανερό πως ο κύριος στόχος τους ήταν ο εκτουρκισμός του οθωμανικού κράτους, γεγονός που σήμαινε διώξεις σε βάρος των πληθυσμών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η πολιτική αυτή αναζωπύρωνε τα εθνικά αισθήματα των γειτονικών βαλκανικών λαών, οι οποίοι και επιδίωκαν, όχι μόνο την προστασία των τους, αλλά και την ενσωμάτωση των οθωμανικών εδαφών στα οποία κατοικούσαν.
Τα πράγματα περιπλέκονταν ακόμα περισσότερο εξαιτίας της ανάμειξης των Δυνάμεων. Η είχε διεισδύσει οικονομικά στην Οθωμανική αυτοκρατορία από τα τέλη του 19ου αιώνα. Η έχοντας επίσης οικονομικά κίνητρα επιτέθηκε το (χρονολογία) εναντίον της Λιβύης, ενώ ακόμα κατέλαβε τα υπό Οθωμανική διοίκηση . Η , η οποία είχε αναλάβει από το (χρονολογία) την διοίκηση της Οθωμανικής επαρχίας της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης, προχώρησε το (χρονολογία) σε πλήρη προσάρτηση της συγκεκριμένης περιοχής. Όλα τα παραπάνω έπλητταν τα συμφέροντα άλλων Δυνάμεων, ενώ παράλληλα αποκάλυπταν τα προβλήματα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ο αρχικά ακολουθούσε μια αρκετά κατευναστική πολιτική απέναντι στις προκλήσεις των Νεοτούρκων, εκτιμώντας πως η Ελλάδα δεν ήταν ακόμα έτοιμη για πόλεμο. Ωστόσο την άνοιξη του 1911, κρίνοντας πως μια πολεμική σύγκρουση δεν ήταν μακριά υιοθέτησε την πολιτική της «». Στα πλαίσια αυτά υπογράφτηκαν την άνοιξη του 1912 συνθήκες συμμαχίας μεταξύ της , της Βουλγαρίας, της Ελλάδας και του .
Η ένοπλη σύγκρουση ξεκίνησε όταν οι Βαλκάνιοι σύμμαχοι απαίτησαν από τον σουλτάνο να σέβεται τα δικαιώματα των εθνοτήτων που ζούσαν στην Οθωμανική αυτοκρατορία και παράλληλα να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις προς όφελος τους. Η γενικότερη απροθυμία του σουλτάνου να συζητήσει τέτοιου είδους ζητήματα στάθηκε και η αφορμή του πολέμου. Σχεδόν αμέσως ξεκίνησε η σύγκρουση, η οποία ονομάστηκε πόλεμος.
Ο ελληνικός στρατός με αρχιστράτηγο τον διάδοχο προέλασε στη περιοχή της Μακεδονίας, καταλαμβάνοντας πολλές περιοχές. Τα σερβικά στρατεύματα κατέλαβαν τα και το , ενώ προωθήθηκαν έως το της σημερινής Αλβανίας. Την ίδια στιγμή βουλγαρικές δυνάμεις έφτασαν σε μικρή απόσταση από την και αφού κατέλαβαν την Δυτική Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία κατευθύνονταν προς την .
Προκειμένου να αποφευχθεί το ενδεχόμενο να καταληφθεί η Θεσσαλονίκη από βουλγαρικές δυνάμεις, ο Βενιζέλος διέταξε τον διάδοχο Κωνσταντίνο να κινηθεί με ταχύτητα προς την πόλη. Πράγματι και παρά τις αντιρρήσεις του Κωνσταντίνου, στις (χρονολογία) , ο ελληνικός στρατός έμπαινε στην πόλη. Λίγες μέρες αργότερα έφτασε στην Θεσσαλονίκη και ο βασιλιάς . Στην συνέχεια και μετά από επίπονη πολιορκία εξασφαλίστηκε και ο έλεγχος ολόκληρης της .
Την ίδια ώρα ο ελληνικός στόλος με επικεφαλής τον ναύαρχο ανάγκασε τον τουρκικό στόλο να κλειστεί στα Στενά και έθεσε υπό τον έλεγχό του τα νησιά του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου.
Ο Α’ βαλκανικός πόλεμος τερματίστηκε και τυπικά με την υπογραφή της Συνθήκης του , με την οποία η Οθωμανική αυτοκρατορία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει όλα τα ευρωπαϊκά – βαλκανικά εδάφη της. Το μέλλον των νησιών του Βόρειου και Ανατολικού Αιγαίου, της χερσονήσου του και το καθεστώς της θα καθοριζόταν από τις Δυνάμεις. Λίγο καιρό αργότερα η αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος. Τα παρέμειναν υπό ιταλική κατοχή και διοίκηση.
Το γενικότερο κλίμα ευφορίας στην Ελλάδα διατάραξε η δολοφονία του βασιλιά Γεώργιου στη Θεσσαλονίκη. Υποστηρίχτηκε χωρίς ωστόσο να αποδειχτεί πως πίσω από την δολοφονία βρισκόταν η Γερμανία, η οποία και ήθελε την άνοδο στον θρόνο του γερμανόφιλου διαδόχου Κωνσταντίνου, ο οποίος και λίγο αργότερα ανακηρύχθηκε βασιλιάς.
Η συνθήκη του άφησε πολλές εκκρεμότητες, οι οποίες και αφορούσαν κυρίως την , η οποία και ελεγχόταν από τον ελληνικό στρατό, ωστόσο τμήματα της διεκδικούνταν από τη και από τη . Μέσα σε ατμόσφαιρα καχυποψίας, η Ελλάδα και η συμμάχησαν για να αντιμετωπίσουν τις απαιτήσεις της . Στα μέσα Ιουνίου (χρονολογία) μάλιστα, ο βουλγαρικός στρατός επιτέθηκε ταυτόχρονα εναντίον ελληνικών και σερβικών θέσεων. Ο Β’ βαλκανικός πόλεμος ήταν πλέον γεγονός. Κατά την διάρκεια του ο ελληνικός στρατός κατέλαβε ολόκληρη την Ανατολική και την Δυτική , φτάνοντας έως την . Επιτυχίες σημείωσαν ωστόσο και οι Σέρβοι στη Μακεδονία. Παράλληλα οι εισέβαλαν στην Βουλγαρία, φτάνοντας τριάντα χιλιόμετρα από την Σόφια, ενώ οι ανακατέλαβαν την Αδριανούπολη στην Ανατολική .

Ολόκληρη η ανάρτηση

Από την έξωση του Όθωνα (1862) έως το κίνημα στο Γουδί (1909) - Άσκηση συμπλήρωσης κενών

Το ελληνικό κράτος από την ίδρυση του έως τις αρχές του 20ου αιώνα: Από την έξωση του Όθωνα (1862) έως το κίνημα στο Γουδί (1909)

Γεώργιος Γλύξμπουργκ

Από την έξωση του Όθωνα (1862) έως το κίνημα στο Γουδί (1909)

Άσκηση συμπλήρωσης κενών

Συμπληρώστε τα κενά με τη σωστή λέξη ή χρονολογία

Μετά από την έξωση του Όθωνα, οι Δυνάμεις αναγόρευσαν ως βασιλιά των Ελλήνων τον 18χρονο Δανό πρίγκιπα Γουλιέλμο – Γεώργιο , με το όνομα Γεώργιος. Την ίδια ώρα, η Αγγλία, η οποία δεχόταν σοβαρές πιέσεις από τους αγώνες των ριζοσπαστών Επτανησίων, οι οποίοι αξίωναν την ένωση τους με την Ελλάδα, προσέφερε στον νέο βασιλιά τα Επτάνησα. Η επίσημη ενσωμάτωση τους στο ελληνικό κράτος έγινε το (χρονολογία) .
Όταν ο Γεώργιος έφτασε στην Ελλάδα, είχε ήδη συγκληθεί Εθνοσυνέλευση με σκοπό την ψήφιση νέου συντάγματος. Το σύνταγμα του 1864 θεμελιωνόταν στην δημοκρατική αρχή, με λίγα λόγια αναγνώριζε το ως κυρίαρχο παράγοντα του πολιτεύματος. Παράλληλα ο βασιλιάς οριζόταν ανώτατος άρχοντας της . Με τον τρόπο αυτό θεσπιζόταν το πολίτευμα της . Την νομοθετική εξουσία θα ασκούσαν από κοινού ο βασιλιάς και η , ενώ η καταργήθηκε ως αντιδημοκρατικός θεσμός. Το δικαίωμα ψήφου αναγνωρίστηκε σε όλους τους που είχαν συμπληρώσει το 21ο έτος της ηλικίας τους. Τέλος, η εκτελεστική εξουσία ασκούταν από τον βασιλιά με την συνεργασία υπουργών που διόριζε ο ίδιος. Στο ίδιο γενικό πνεύμα φιλελευθεροποίησης του πολιτεύματος, η εξουσία κηρύχτηκε ανεξάρτητη.
Σε σημαντικότερη ίσως πολιτική μορφή της περιόδου 1864 - 1881 αναδείχτηκε ο . Κατά την διάρκεια της πρωθυπουργικής του θητείας προχώρησε σε διανομή των , οι οποίες είχαν μείνει αδιάθετες, ενώ παράλληλα επιδίωξε την διεύρυνση των ελληνικών συνόρων. Αρκετές από τις πολίτικές του επιλογές, κυριότερα όσον αφορά την εξωτερική πολιτική που θέλησε να εφαρμόσει, έβρισκαν αντίθετο τον Γεώργιο. Τελικά ο νέος βασιλιάς της Ελλάδας θα απομακρύνει τον Κουμουνδούρο, όταν ο τελευταίος αποφάσισε την αποστολή ελληνικού στρατού για την ενίσχυση της επανάστασης των ετών 1866 – 1869, τα γεγονότα της οποίας θα μελετήσουμε στο επόμενο κεφάλαιο.
Σε γενικές γραμμές ο λειτουργούσε με προβλήματα. Με δεδομένο πως οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν ήταν μόνιμοι, πολλοί πολίτες πίεζαν τους βουλευτές προκειμένου να εξασφαλίσουν κάποιον διορισμό στο δημόσιο. Καθώς την ίδια στιγμή δεν υπήρχαν συγκροτημένα κόμματα, οι βουλευτές, με την σειρά τους, στήριζαν με την ψήφο τους στην Βουλή τον πολιτικό αρχηγό που θα τους εξασφάλιζε τους διορισμούς των οπαδών του.
Ο βασιλιάς αναδείχτηκε τελικά στον κυριότερο παράγοντα πολιτικής αστάθειας της χώρας, καθώς όποτε διαφωνούσε με μια κυβέρνηση, δεν δίσταζε να την ανατρέψει. Την αντίθεση του με την συγκεκριμένη πρακτική εξέφρασε ένας νέος πολιτικός, ο , σε ένα άρθρο του υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο, «Τις Πταίει;», το (χρονολογία) . Σύμφωνα με τον Έλληνα πολιτικό, ο βασιλιάς θα έπρεπε να διορίζει πρωθυπουργό μόνο εκείνον που είχε την «δεδηλωμένη» εμπιστοσύνη της Βουλής, με λίγα λόγια την υποστήριξη της των βουλευτών.
Αντιμέτωπος με την κριτική αυτή ο Γεώργιος, θα διορίσει το (χρονολογία) τον επικριτή του, προσωρινό πρωθυπουργό για να πραγματοποιήσει εκλογές. Κατά την έναρξη των εργασιών της νέας Βουλής, ο Γεώργιος θα εκφωνήσει έναν λόγο γραμμένο από τον επικριτή του στον οποίο και αναγνώριζε την αρχή της . Με τον τρόπο αυτό λοιπόν άρχισε μια νέα φάση στην πολιτική ζωή της χώρας.
Η καθιέρωση της αρχής της ανάγκασε τα μικρά κόμματα, τα οποία δεν μπορούσαν να παίζουν αυτόνομα κάποιον σημαντικό ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας, είτε να εξαφανιστούν τελείως, είτε στην ενσωμάτωση τους σε μεγαλύτερα κόμματα. Κάτω από αυτές τις συνθήκες, κατά την δεκαετία 1885 – 1895 εναλλάσσονταν στην εξουσία δύο κόμματα, το ένα με επικεφαλής τον και το άλλο με τον . Το σύστημα αυτό ονομάστηκε .
Οι βασικοί στόχοι του συνοψίζονταν στην δημιουργία ενός κράτους σύγχρονου και οικονομικά ανεπτυγμένου. Βασικές συντεταγμένες του της πολιτικής του ήταν η κατασκευή μεγάλων δημόσιων έργων υποδομής , όπως δίκτυο, οδοποιία, η διάνοιξη του της Κορίνθου και άλλα παρόμοια. Αυτά κατά τον Τρικούπη θα στήριζαν της οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Παράλληλα ο προώθησε την ανασυγκρότηση των , την εξυγίανση της μέσω της θέσπισης αντικειμενικών κριτηρίων πρόσληψης και τέλος την επιδίωξη ειρηνικής συμβίωσης με την Οθωμανική αυτοκρατορία. Προκειμένου ο Τρικούπης να επιτύχει όλα τα παραπάνω, επέβαλε βαρύτατη και σύναψε μεγάλα με τράπεζες του εξωτερικού. Προσέφερε τέλος στους Έλληνες κεφαλαιούχους του εξωτερικού προνομιακούς όρους για επενδύσεις.
Ο Θ. υποστήριζε πως η φορολογία θα έπρεπε να είναι η μικρότερη δυνατή. Υπογράμμιζε μεταξύ άλλων τις συνέπειες των μέτρων του Τρικούπη για τα μεσαία και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και τον κατηγορούσε πως έδειχνε εύνοια απέναντι στους οικονομικά ισχυρούς. Θεωρώντας ακόμα θεμιτή την εναλλαγή των οπαδών της εκάστοτε κυβέρνησης στις κρατικές θέσεις, όταν εκλέχτηκε πρωθυπουργός κατάργησε τον τρικουπικό νόμο περί «».
Η αδυναμία της Ελλάδας να ανταποκριθεί στις οικονομικές υποχρεώσεις των δανείων που είχε συνάψει λίγο καιρό πριν, οδήγησε τον Τρικούπη στην απόφαση να την κηρύξει υπό πτώχευση, το (χρονολογία) . Στις εκλογές που έγιναν δύο χρόνια αργότερα, το (χρονολογία) , ο δεν εκλέχτηκε ούτε βουλευτής. Ο νέος πρωθυπουργός, , που τον διαδέχτηκε, είχε να αντιμετωπίσει πλήθος προβλημάτων. Εκτός από αυτά, το (χρονολογία) θα ξεσπάσει επανάσταση στην Κρήτη. Πιεζόμενος και από την κοινή γνώμη, που εξακολουθούσε να εμπνέεται από την Μεγάλη Ιδέα, ο θα στείλει τον Φεβρουάριο του 1897 στρατό στην Κρήτη.
Σχεδόν αμέσως με τα γεγονότα της Κρήτης θα ξεσπάσει στην ελληνοτουρκικός πόλεμος στον οποίο ο ελληνικός στρατός, υπό την αρχηγία του διαδόχου , ηττήθηκε. Οι οθωμανικές μάλιστα δυνάμεις έφτασαν ως την Λαμία και σταμάτησαν τις επιχειρήσεις εκκενώνοντας την Θεσσαλία μόνο αφού ο σουλτάνος έλαβε διαβεβαίωση από τις Δυνάμεις πως η Ελλάδα θα πλήρωνε μια πολύ μεγάλη πολεμική αποζημίωση.
Προκειμένου η Ελλάδα να πληρώσει την αποζημίωση αναγκάστηκε να συνάψει νέο δάνειο. Εκτός αυτού, οι Δυνάμεις για να διασφαλίσουν ότι η Ελλάδα θα αποπληρώσει τα χρέη της, υποχρέωσαν την χώρα να δεχτεί μια επιτροπή [Δ.Ο.Ε.], η οποία και ανέλαβε την διαχείριση των κυριότερων ελληνικών δημοσίων εσόδων.
Μετά από την ήττα του 1897, η λαϊκή δυσαρέσκεια εναντίον των πολιτικών και των Ανακτόρων άρχισε να μεγαλώνει συνεχώς. Ωστόσο ο βασιλιάς Γεώργιος εξακολουθούσε να παρεμβαίνει αποφασιστικά τόσο στην εσωτερική, όσο και στην εξωτερική πολιτική. Οι συνεχείς αυτές παρεμβάσεις, τόσο του βασιλιά Γεωργίου, όσο και άλλων μελών της βασιλικής οικογένειας στην πολιτική ζωή της χώρας και στην λειτουργιά των ενόπλων δυνάμεων, υπήρξε και ένας από τους κύριους παράγοντες που οδήγησαν το (χρονολογία) στην εκδήλωση του κινήματος στο Γουδί.

Ολόκληρη η ανάρτηση

Από την 3η Σεπτεμβρίου 1843 έως την έξωση του Όθωνα - Άσκηση συμπλήρωσης κενών

Το ελληνικό κράτος από την ίδρυση του έως τις αρχές του 20ου αιώνα: Από την 3η Σεπτεμβρίου 1843 έως την έξωση του Όθωνα

Ετερόχθονες κι αυτόχθονες - Γελοιογραφία

Από την 3η Σεπτεμβρίου 1843 έως την έξωση του Όθωνα

Άσκηση συμπλήρωσης κενών

Συμπληρώστε τα κενά με τη σωστή λέξη ή χρονολογία

Η Εθνοσυνέλευση που συγκλήθηκε μετά από το κίνημα του 1843 ψήφισε λίγο καιρό αργότερα [1844] σύνταγμα με το οποίο θεσπίστηκε το πολίτευμα της . Σύμφωνα με το ψήφισμα, την νομοθετική εξουσία ασκούσαν από κοινού ο βασιλιάς, η , τα μέλη της οποίας διορίζονταν από τον βασιλιά και ήταν ισόβια και η , τα μέλη της οποίας εκλέγονταν από τον λαό. Η εκτελεστική εξουσία ασκούταν από τον βασιλιά μέσω που διόριζε και έπαυε ο ίδιος και μάλιστα χωρίς την έγκριση της Βουλής. Τέλος οι διορίζονταν και παύονταν επίσης από τον βασιλιά. Το σύνταγμα ωστόσο του 1844 διέθετε και ορισμένα στοιχεία, όπως κάποια άρθρα για τις ελευθερίες.
Κατά την διάρκεια της Εθνοσυνέλευσης εκφράστηκε και μάλιστα με ιδιαίτερη ένταση, η αντίθεση μεταξύ , δηλαδή Ελλήνων γεννημένων σε περιοχές που εντάχθηκαν στο ελληνικό κράτος και , δηλαδή Ελλήνων που γεννήθηκαν σε περιοχές που βρίσκονταν έξω από τα σύνορα του ελληνικού κράτους. Οι διαμαρτύρονταν εξαιτίας του γεγονότος πως οι είχαν καταλάβει, χάρη στην μόρφωση που συνήθως διέθεταν, πολλές από τις θέσει της δημόσιας , γεγονός που κατά την γνώμη τους δεν ήταν δίκαιο. Μετά από έντονες πιέσεις των , οι οποίοι αποτελούσαν και την πλειοψηφία της , αποφασίστηκε οι ετερόχθονες, χωρίς να χάσουν το δικαίωμα του Έλληνα , να μην επιτρέπεται να διοριστούν σε θέσεις, χωρίς ωστόσο να αποκλείονται από την και τον . Ακόμα, οι μπορούσαν να εκλεγούν βουλευτές μόνο σε οικισμούς ετεροχθόνων, εάν ωστόσο οι οικισμοί αυτοί διέθεταν ορισμένο αριθμό κατοικιών.
Η καθιέρωση των θεσμών αποτέλεσε δίχως αμφισβήτηση μια θετική εξέλιξη. Ωστόσο οι πολλές εξουσίες του βασιλιά τον δημοκρατικό χαρακτήρα του πολιτεύματος. Την ίδια στιγμή τα κόμματα συνέχισαν να αναπτύσσουν δράση, χωρίς όμως να είναι επίσημα αναγνωρισμένα.Στις εκλογές που ακολούθησαν χρησιμοποιήθηκαν αθέμιτα μέσα, όπως , εκβιασμοί και , σε μια προσπάθεια να επηρεαστούν οι ψηφοφόροι.
Τέτοιες ήταν οι πρακτικές που εφάρμοσε κυρίως το γαλλικό κόμμα, υπό τον , το οποίο και ανακηρύχθηκε νικητής των εκλογών. Κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του, την περίοδο 1844 – 1847, συνεργάστηκε με τον Όθωνα, παραβίασε σε πολλές περιπτώσεις το , αγνόησε την Βουλή και χρησιμοποίησε πόρους για την εξυπηρέτηση ψηφοφόρων του.
Την ίδια περίοδο και με την τραγική πραγματικότητα πως η Ελλάδα ήταν μια φτωχή χώρα και οι περισσότεροι Έλληνες ζούσαν έξω από τα σύνορα του ελληνικού κράτους, διατυπώθηκε η θέση πως για να επιτευχθεί η ανάπτυξη της χώρας, θα έπρεπε πρώτα να τα ελληνικά σύνορα, προκειμένου να περιλάβουν περιοχές με ελληνικούς πληθυσμούς, οι οποίες βρίσκονταν υπό οθωμανική κυριαρχία. Μολονότι η συγκεκριμένη ιδέα κυκλοφορούσε από την ίδρυση του ελληνικού κράτους, ο Κωλέττης ήταν αυτός που αναφερόμενος σε αυτή χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο «», σε μια ομιλία του στην Εθνοσυνέλευση του 1844.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Μεγάλη Ιδέα έγινε αποδεκτή από την ελληνική κοινωνία και υιοθετήθηκε ως επίσημη κρατική πολιτική, ενώ σφράγισε την ζωή και την ιδεολογία του ελληνισμού μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Παράλληλα οι Έλληνες που ζούσαν στην επικράτεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ονομάστηκαν «», επειδή δεν είχαν ακόμα απελευθερωθεί. Η πολιτική δε που στόχευε στην ένταξη των εδαφών αυτών και των κατοίκων τους στο ελληνικό κράτος, ονομάστηκε «».
Την ίδια στιγμή, μια άλλη αντίληψη, η οποία εκφραζόταν κυρίως από τον και το αγγλικό κόμμα και υποστήριζε πως μονάχα αν προηγούταν η οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας θα ήταν εφικτή και η εδαφική επέκταση της, έβρισκε σαφώς λιγότερους υποστηρικτές.
Το 1854 ξέσπασε πόλεμος. Η Αγγλία και η Γαλλία τάχθηκαν με το πλευρό του και ο πόλεμος μεταφέρθηκε στην ρωσική χερσόνησο της .
Τόσο ο Όθωνας, όσο και μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων θεώρησαν πως δινόταν στην Ελλάδα μια καλή ευκαιρία να επεκτείνει τα σύνορα της. Έτσι στις αρχές του 1854, Έλληνες στρατιωτικοί οργάνωσαν εξεγέρσεις στις περιοχές της , της Ηπείρου και της . Η απάντηση ήταν άμεση, με τα αγγλικά και τα γαλλικά στρατεύματα να καταλαμβάνουν τον , απαιτώντας από τον Όθωνα να τηρήσει η Ελλάδα αυστηρή .
Ο Κριμαϊκός πόλεμος θα λήξει τελικά με την ήττα της , ενώ ο σουλτάνος αμέσως μετά, πιεζόμενος και από τις Δυνάμεις, προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έμειναν γνωστές ως «». Στόχος των μεταρρυθμίσεων ήταν η διασφάλιση της ισότητας όλων των υπηκόων της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ανεξάρτητα από φυλή ή θρήσκευμα. Εγκαινιάστηκε έτσι μια περίοδος ανάπτυξης του ελληνισμού στην Οθωμανική αυτοκρατορία.
Παράλληλα στην Ελλάδα, τα τρία παλαιά κόμματα, δηλαδή το αγγλικό, το γαλλικό και το ρωσικό έπαψαν να υπάρχουν, καθώς μετά από τις εξελίξεις του πολέμου, η ελληνική κοινή γνώμη έχασε την εμπιστοσύνη της στις τρεις Μεγάλες Δυνάμεις.
Η βαθμιαία αστικοποίηση στην Ελλάδα, μολονότι ακόμα περιορισμένη, έφερε στο κοινωνικοπολιτικό προσκήνιο μια νέα γενιά με φιλελεύθερες ιδέες, οι οποίοι εκτός των άλλων εκτιμούσαν πως ο Όθωνας δεν είχε να προσφέρει τίποτα στην χώρα. Για τον λόγο αυτό και το κοινωνικό ρεύμα εναντίον του Όθωνα ενισχύθηκε την περίοδο 1859 – 1862. Στο , όπου είχε αναπτυχθεί και στο κυριότερο αντιοθωνικό κέντρο, ξέσπασε την 1η Φεβρουαρίου επανάσταση, η οποία μολονότι δεν πέτυχε, φανέρωσε την φθορά του καθεστώτος. Το Οκτώβριο του 1862 θα στασιάσει τελικά και η φρουρά της Αθήνας. Ο Όθωνας κηρύχθηκε και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την χώρα. Έφυγε τελικά για το Μόναχο, όπου και πέθανε τελικά το .

Ολόκληρη η ανάρτηση